Historia parafii:

Kolbuszowa jako osada o charakterze wiejskim wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1500 r., a parafia kolbuszowska w 1510 r. Fundatorami parafii byli prawdopodobnie Tarnowscy. Prawdopodobnie w XVII w. parafia została podniesiona do godności prepozytury( wg ks. Prof. Dra hab. Bolesława Kumora formalnie od 1775 r.). Parafia obejmowała znaczne terytorium Puszczy Sandomierskiej, w poł. XVIII w. oprócz miasta i przedmieść (Kolbuszowa Górna i Dolna) w jej skład wchodziły: Werynia, Świerczów, Kupno, Bukowiec, Wola (Domatkowska), Domatków, Brzezówka, Nowa Wieś, Przedbórz, Poręby Kupieńskie, Malczów (Malców), Zagranice oraz Huta Przedborska. W 1925 r. z parafii wyłączono Kupno (parafia erygowana 10.05.1925 r. przez bpa tarnowskiego Leona Wałęgę, gdzie już od 1919 r. istniała niezależna placówka duszpasterska (ekspozytura). W 1929 r. wyłączono także Przedbórz. W 1978 r. powstała parafia w Weryni, natomiast w 1986 r. w Domatkowie. W 1995 r. wyłączono Kolbuszowę Górną, w 1996 r. z części miasta Kolbuszowa wraz z Nową Wsią oraz Świerczowa utworzono nową parafię pw. Św. Brata Alberta. Do połowy XVIII w. świątynia parafialna była drewniana. W latach 1750-60 książę Janusz Sanguszko wybudował trzeci z kolei istniejący po dziś dzień orientowany, trzynawowy barokowy kościół z drewna, które w następnych latach zastępowano cegłami. Został on konsekrowany przez sufragana przemyskiego bpa Ignacego Krzyżanowskiego w 1776 r. Do połowy XIX w. w ołtarzu głównym świątyni znajdował się łaskami słynący obraz NMP Niepokalanie Poczętej. Pod kościołem znajdują się niedostępne dzisiaj krypty grobowe Lubomirskich i Sanguszków. W 1852 r. podczas pożaru miasta został spalony wraz z łaskami słynącym obrazem, po czym odbudowany. W latach 1929-1935 staraniem proboszcza ks. Antoniego Dunajeckiego został on gruntownie przebudowany i powiększony, wg projektu architekta Bronisława Wiktora przez budowniczego Bolesława Osiniaka. W skutek rozbudowy został pozbawiony swych barokowych cech stylowych. Poświęcenie tej świątyni nastąpiło w 1933 r. W latach 1973-74 staraniem proboszcza ks. Dr Ludwika Curyły przebudowano prezbiterium wg projektu inżyniera W. Pieńkowskiego. Polichromia wnętrza figuralna i ornamentalna wykonana została w latach 1974-75 wg projektu Ł. Karwowskiego. W kościele pozostały cztery ołtarze boczne późnobarokowe z elementami rokokowymi z XVIII w. Z tego okresu pochodzi także obraz MB Różańcowej ze świętymi: Dominikiem i Katarzyną oraz pająk kryształowy. W 1998 r. zainstalowano w kościele nowe ogrzewanie i klimatyzację. W 1999 r. położono ornamentalną posadzkę granitową oraz marmurowe schody przy ołtarzach bocznych. Z inicjatywy proboszcza ks. Jana Guta (2009) trwają prace nad przywróceniem świątyni dawnego ołtarza głównego. 25.02.2007 r. bp rzeszowski Kazimierz Górny, nadał świątyni parafialnej tytuł kolegiaty, oraz dekretem z tego samego dnia powołał przy tej świątyni Kapitułę Kolegiacką w Kolbuszowej. Obecnie z inicjatywy ks. proboszcza Lucjana Szumierza (2010), odremontowano kaplice cmentarną Tyszkiewiczów wraz z kryptą, wykonano parking przy cmentarzu, odnowiono pomniki nagrobne zasłużonych księży proboszczów i katechetów, poddano renowacji wszystkie parametry liturgiczne, odremontowano figury św. Antoniego i św. Franciszka, krzyż XIX i figurę Jezusa Zmartwychwstałego, skatalogowano starodruki i przekazano je w depozyt, dokonano częściowej inwentaryzacji cmentarza spisując dane z pomników nagrobnych i wykonano cmentarz wirtualny, obecnie parafia przygotowuje się do remontu wikarówki.W czasach staropolskich na terenie parafii istniał również drewniany kościół pw. Św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Stanowił on filię prepozytury szpitalnej w Rzochowie. Kolbuszowski szpital ubogich z kościołem ufundował wraz z instytucją macierzystą w Rzochowie Stanisław Tarnowski w 1587 r. Erygował ją 27.05. tegoż roku bp krakowski Piotr Myszkowski. Ponadto przy kościele parafialnym funkcjonowało pięć bractw, biblioteka posiadająca własny budynek oraz szkoła parafialna (od 1604 r.).

Parafia Jasło Żółków